تجربه ای شبیه به هیییییییییییییییییییییچ ، به اوج می رساندم!

بی پروا

می کاوم / می روم / می کوشم / هییییچ نمی دانم، فریاد می کشم  ، باز نمی ایستم ، می جویم ...

.......................................کنار تو ، حتی دور .................................آرامشی وصف ناپذیر!

می ترسم

 " تو زمینی نیستی "

۱ سال دیگر  هست و نیستمان را صادقانه  قسمت کردیم ، دیرینه تر شدنمان ... در ۳۰/۴/۸۸ مبارک!

ترانه وبلاگ تقدیم به تو ...

چه بزرگند از هیچ !

هر روز یکی فاش می شود.

ناگاه گره می خوردم ... انتهاااااااااااااااااااااااااااا ... خاموش

 یک پوزخند سنگین

خود را به نفهمی می زنم.

 یک نمای دیگر ویران شد ...

تا حالا به این فکر کردی ؟...

که تو به این بزرگی ، چطور تو دل تنگ و گرفتهِ من جا شدی... ؟؟؟

 در تلاطم خیزابه هایِ بي امانِ دلم ، تو در اماني ...

به مناسبت ۲ روز، زیباتر از روزای دیگه. ۳۰ تیر و ۳۱ مرداد

اصلا دنبال چی می گردم من؟

چرا باید یه جور فکر کنم که حتی مغزم با خبر نشه؟

چرا هر وقت فکر کردم ، داد زد: ((خفه شو عوضی))؟

چرا بالا نمی آرم همه اون چیزایی رو که نمی خوام؟

چرا راحت نمی شم؟

چرا هر چی انگشت می زنم میره پایین تر؟

چرا اون موقع ها یه بازو می خواستم برای تکیه ، حالا یه بغل می خوام برای گریه ؟

پس دیگه

کی؟

با کی؟

 کجا؟

بس نیست اینهمه ؟؟؟

و هر ۳۶۵ روز سال تولد همه!

اونوقت من حاضر بودم همه عمرم رو کار کنم  ، فهم بخرم و به اطرافیام هدیه بدم.

اینجور شاید امیدی بود که حداقل ، بتونم با یکی حرف بزنم ...!

و من هنوووووووووووز امیدوارانه، تکرارت می کنم ...

دیگر نمی خواهم ، شاید ...

مغزم درد می کند !

حرف دیروز و امروز نیست ...

دیریست با این نشخوار لعنتی ، در نبردم ...!!!

ساعت "۱:۱۰،سی و یکم مرداد ۱۳۸۶ .

 دنگ دنگ دنگ

هیسسسسسس، گوش کن ...!

تو،۱ سال بزرگ تر شدی ...

و من،به شکرانه این روز مقدس در سکوتی مطلق ، آمدنت را سجده می کنم ...

و با شمعی که مشتاقانه می سوزد ، دراین ژرفای خاموشی ...

(ما بودنمان ) را ، بی دغدغه جشن می گیرم ...!

                                                                   ساده : تولدت مبارک

و باز رویاهایم قاصدک وار پر پر می شوند ...!  

آرام و موزون...

موسیقی اش باد است .

با این بهانه ، دیوار را نوازش می کند ...!!!

تازگی ندارد ، اما از همیشه سنگین تر است ...

وقتی حتی حوصله خودم را هم ندارم ، این گوسفند های آدم نما را چطور تحمل کنم ؟؟؟

انگار تنها بمانم ، بهتر است ...

در بیراهه های زندگی ...

کسی مرا نمی شناسد ؟؟؟

...

شاید من مرده ام ...!!!؟

اگر هم پنجره ای ...

بالی نیست !

با کدامین شوق ، امرار کنم ، تکرار روزهای بی پرواز را ؟؟؟

۱۴۶۰ روز شدنِ لمس بودنمان ٬ مبارک ...

انتظااااااااااااااااااااااااااار تااااااااااااااااااااااااااااااااا کی ؟؟؟

اینبار ، من به آسمان می روم ... !

بگویید : لجن زار ...!

و ما جاندارانِ بی جان ، چه آسوده در این مخوفِ متعفّن دست و پا می زنیم ...

و خوشحال و شاکر ...

 از اینکه زنده ایم ... 

بهتر بگویم : دارم ( آدم ) می شوم.

همه بدند ... این آدم بودن است .

چه دنیایی شده است با این همه ( آدم ) ...

و آدم شدن چقدر سخت  ...

در دنیایی که سگ و گربه و جوجه با هم زندگی می کنند ، آدم بودن خنده دار است ...

شاید همه حق داشتند و دارند ، بد باشند !...

شاید همه حق داشتند و دارند ، نابود کنند !...

شاید همه حق داشتند و دارند ، هر.......... تا ابد ...

شاید ...

شاید ...

شاید ...

اما حق مرا چه کسی خورده است ؟؟؟

حقم را بدهید . می خواهم تصفیه حساب کنم ...

خواستم برای تنوع ، از این به بعد ، گه گداری تصاویری رو که خودم دوست دارم ، بزارم . شاید شما هم بدتون نیاد ...

هنوز یه ته رنگ خاکستری ازت مونده ... کافی اراده کنم ...

وسوسم نکن ...

منو باش ، برای کی حرف می زنم ...

با خودم

ذهنم

فکرم

و چقدر خسته ...

در فکر فرارم !

از خودم

مَردم

دنیا

و سر درگم تر از همیشه ،(ماندنی) .

کرم داخلش رو ببین !

چه احساسی داری ؟؟؟!!!

این دقیقاْ همون حسی که من با وجود تو توی زندگیم داشتم ...

حالا تو هم چاره ای نداری جز اینکه سیب رو با کرمش بندازی سطل آشغال ...

پس دیگه از من گله نکن ...

وقتی هرچی۲۰ سال از زندگیت رو با امید قدم می زنی ، باز به همون چراغ چشمک زن بیزاری می رسی ...

معلوم که وابستگی هم غریب ترین واژه زندگیت می شه.

پس بدون این رو خودت خواستی ،

خوشحال باش ، از اولش هم تو برنده بودی...

عاشق نباشی٬ یه درد سر .

دنیا بیای ٬ یه درد سر .

بمیری ٬ یه درد سر .

بری٬ یه درد سر .

بمونی ٬ یه درد سر ...

آهای اونایی که می گین : زندگی زیباست.

ما چشمامون رو بستیم ؟ یا شما یه چشم اضاف دارین ؟!

اصلاْ می دونین چی ؟؟؟

به شما می گن:( آدمای الکی خوش)

حالا برین خوش باشین...

یه جور نگام می کردی که...

هیچ وقت نگفتی : اصلاْ دوسِت ندارم که از چیزی خسته شم یا نه.

... خودتی ، من می دونستم. راهِ خودم رو رفتم.

وای بر تواِ دروغگو ، که مجبور بودی اونهمه تظاهر کنی ، متظاهر.

حالا من رسیدم ... ، تو کجایی ؟؟؟